مصاحبه با آقای حسین بومری

این صفحه برای آشنایی با دوستانی طراحی شده است که به موفقیتهایی دست یافته اند و این موفقیتها می تواند در آشنایی با فضای کاری و فعالیت هایی که با توجه به رشته ی خود می توانیم داشته باشیم، تأثیر به سزایی داشته باشد . در اولین قدم ، سوالات خود را از جناب آقای حسین بومری ، دبیر فعلی کمیته ی ACM انجمن علمی می پرسیم . شخصی که با مشخصه ی دلسوزی برای شاگردانش و اخلاق ممتاز برای همه ی اطرافیانش شناخته شده است . مطمئن هستم که از این مصاحبه استفاده ی کافی را خواهید کرد .

 

:      در ابتدا مختصری از فعالیت های خود بگویید ؟

×      در کل چون برنامه منظمی برای فعالیت نداشتم و هر برنامه جالبی که میدیدم انجام میدادم. اما بعضی برنامه ها جالب ترند و میشه در موردشون برنامه داشت. اما اگر در مورد برنامه های مربوط به کامپیوتر بپرسین میشه یکم بهتر گفت. من ریاضی گسسته را خیلی دوست داشتم برای همین به طرف مسابقات برنامه نویسی رفتم چون هم هیجان زیادی داشت هم اینکه کاملا با ریاضیات گسسته منطبق بود. بعد از این هم علوم کامپیوتر را به عنوان یک بحث جامعتر پیدا کردم.

:      از چه سالی شروع به کار کردید ؟

×      این دفعه هم اگر منظورتون مسابقات برنامه نویسی باشه بحث به دبیرستان بر میگشت که سوم دبیرستان از یکی از اقوام برنامه نویسی و الگوریتم را یاد گرفتم. ترم اول هم در کلاسهای مهندس ابریشمی شرکت میکردم و با زبان C اشنا شدم.

:      چه برنامه هایی برای ادامه ی این فعالیت ها دارید ؟

×      برای خودم که کلا برنامه منظمی ندارم. اما به صورت کلی میشه ادامه تحصیل در علوم کامپیوتر و تا هر وقت که امکان داشت مسابقات برنامه نویسی ولی برای همیشه مطالعه روی روشهای حل مسئله را گفت. به طور کلی بحث مهندسی کامپیوتر به عنوان علم کاربرد هم همیشه لازمه. در مورد کمیته هم چون معلوم نیست تا کی اینجا هستم خوب نمیشه قاطعانه صحبتی کرد اما به عنوان ایده هایی که برای عنوان کردن اند تماما تخصصی کردن مسابقات برنامه نویسی و حل مسئله بوسیله اطلاع رسانی مناسب فواید و امتیازات زیادی که برای افراد ایجاد میکند را دارم.

:      فعالیت خود را تحت نظر چه کسی آغاز کردید ؟

×      مشکل بزرگ دانشجویان ورودی 84 برخورد با فضای خالی افراد سرپرست بود. اما از مهمترین افرادی که برای شروع ایجاد انگیزه هایی کردند میتوانم حسین معینزاده را نام ببرم که از نظر ایجاد انگیزه و اطلاعات برای شروع کمکهای زیادی داشتند.

همینطور افرادی مانند حمید منصوری و جواد لواسانی و خانم شریفیان هم تاثیر مهمی در این شروع داشتند.

این مشکل به مرور با همکاری با امیر نجفی و محمود کریمیان و خانم شریفیان و غیور و ... رو به بهبود گذاشت اما همچنان سرپرستی از طرف گروه کامپیوتر وجود نداشت. البته با تشکیل شاخه مسابقات برنامه نویسی به عنوان یک بخش زیرنظر گروه کامپیوتر احتمالا این مشکل در سال اینده حل خواهد شد. در مجموع ورودی 85 شرایط بهتری از نظر سرپرستی داشتند اما باز هم خوب نبود این روند سال به سال پیشرفت کرد تا اینکه به نظر برای ورودی های سال 87 به مرحله خوبی رسیده است.

:      آیا زمینه های مناسب را برای فعالیت های خود در دانشگاه ، فراهم شده می بینید ؟

×      به هیچ عنوان. البته شرایط بسیار بهتر شده است اما در دوره ای  که مربوط به تحصیل من بود به جرئت میتونم بگم که علاوه بر هیچ کمکی از سمت دانشکده در این زمینه نمیشد بلکه به طور مشخص با این فعالیت ها مقابله هم انجام میگرفت و حتی در کوچکترین مسائل هم به جای رفع مشکل برای دانشجویان ایجاد مشکل هم اتفاق می افتاد. تنها مسیر رفع این مشکلات گروه کامپیوتر بود که در حد اختیارات خود به مشکلات رسیدگی میکردند. به طور کلی در زمینه فعالیتهای خودم به هیچ وجه احساس دینی نسبت به سیستم دانشگاه نمیکنم اما کمکها و همکاری های گروه کامپیوتر و بخصوص دکتر قائمی بافقی در زمینه های مربوط به شکل گیری و فعالیتهای کمیته مسابقات جای تشکر ویژه داشت و جزئی از معدود خاطرات خوبی است که از سیستم این دانشگاه به خاطرم میماند.

:      چه مقام هایی تا به حال به دست آورده اید ؟

×      در دبیرستان دوبار رفتن به مرحله دوم المپیاد ریاضی و یک بار المپیاد کامپیوتر که البته مرحله دوم المپیاد کامپیوتر به دلیل اتفاقاتی یکی از بدترین خاطرات من شد (این مسئله به ایراد داوری مربوط بود).

بعد از ان کنکور کارشناسی و رتبه 1431 که البته باز هم به خاطر جابجا زدن 10 سوال درس گسسته در مورد هم خاطره خوبی ندارم. البته بدهم نبود چون حتی با رتبه 1 هم در آن شرایط برق دانشگاه فردوسی (البته به اشتباه) انتخاب میکردم.

در سطح دانشگاه زیاد جای بحث ندارد. اما شاید گفتن  مسیر رتبه ها تاثیر مثبت در دید خیلی از دوستان داشته باشد.

در مسابقه اول با اینکه خیلی به رتبه امیدوار بودم رتبه 7 مسابقه دوم رتبه 3 در مسابقات بین ورودی های جدید سپس مسابقه بعدی دوباره رتبه 7 بعد رفتن به مرحله محلی مسابقات CCC بعد رتبه دوم سپس رتبه 5 در مسابقه انتخابی شریف سپس رتبه اول و سپس 3. این رتبه ها مربوط به مسابقات داخلی دانشگاه بود. سپس چند مسابقه برای تعیین تیمهای جدید دانشگاه برگزار شد که در حد غیر رسمی بودند اما پس از انتخاب تیم که شامل من و محمد شکری و خانم غیور بود رتبه مسابقات دانشجویی داخلی اول بود. یک مسابقه در سطح مشهد در دانشگاه امام رضا برگزار شد که اول شدیم. همینطور چندین مسابقه بوسیله دانشگاه ما و دانشگاه ازاد هم در سطح مشهد برگزار شد که رتبه اول بدست امد. در اولین دوره مسابقه سطح مشهد FCPC که مسابقه رسمی بزرگ دانشگاه ما قرار است باشد رتبه اول سپس رسیدن به مرحله فینال مسابقات CCC4. رتبه بسیارخوبی که در مسابقه انتخابی CCC5 که به خاطر اتفاقات در ادامه نمیتوان گفت.

در این بین رتبه 9 مسابقات دانشگاه صنعتی شریف در سال 86. فاجعه مسابقه امسال دانشگاه شریف را هم قاعدتا همگی کم و بیش در جریانش هستند.

در مورد کنکور سراسری به صورت اتفاقی از اولین ترم دانشگاه در کنکور علوم کامپیوتر شرکت میکردم که در این 4 سال به ترتیب رتبه های 120 و102 و80 و5 را داشتم.

:      در مقایسه با تیم های برتر کشور (جهان) وضعیت خود را چگونه ارزیابی می کنید ؟

×      در مورد تیم خودمون به هیچ وجه نمیتونیم با تیمهای دانشگاه شریف مقایسه کنیم (چون تمام دانش اموزان مدال های طلای المپیاد کامپیوتر در این دانشگاهند و حداقل 4 سال از نظر زمانی از سایرین جلوترند) اما شاید بتونم بگم فاصله ای بین ما و سایر تیمهای کشور نیست و مسئله اتفاقات به خصوص امسال و تا حدی سال قبل کاملا به سیستم و مسئولان دانشگاه برمیگردد و در تایید این مورد مقایسه سیستم ما و دانشگاه های دیگر مثل امیرکبیر و شریف می تواند کمک کند. البته گروه کامپیوتر کمکهای خود را می کرد اما اختیارات گروه برای این مسائل به نظر هنوز کافی نیست.

اگر تیمهای دانشگاه صنعتی شریف را به کنار بگزاریم شرایط بد نیست اما بزرگترین مشکل دانشجوهای ما اعتماد به نفس پایین و اولویت دادن به فعالیت های پایینتر و همچنین تبلیغات منفی باشد که در صورت آگاه سازی این مشکل برطرف میشود. از نظر استعداد شرایط خیلی خوب در بین دانشجویان وجود دارند. اما به دلایلی مثل کمبود اعتماد به نفس و یا عدم درک صحیح فواید و امتیازات مسابقات و حل مسئله یک سری مسائل دیگر (مثلا خجالتی بودن خیلی از دوستان) و در نتیجه کم کاری و سردرگمی در حل مسئله به رتبه ای که باید نمیرسند.

البته در این مورد هم بزرگترین ایراد که سیستم و مسئولین دانشگاه هستند را تاکید میکنم. همینطور بهبود خوب جریان هایی که برای بهتر شدن این مسئله شکل گرفته است.

:       برای پیشرفت بیش از پیش شما چه اقداماتی ، هم از سوی خود شما و هم از سوی مسئولین مربوط باید صورت بگیرد ؟

×      خیلی خوب شد که رسیدیم به بحث راهکارها. این فقط در مورد ما نیست. به صورت کلی به هیچ وجه کانال اختصاص بودجه هنگفت فعالیتهای پژوهشی در کشور مشخص نیست. بزرگترین بهانه مسئولین در این موارد هم مشکل بودجه مطرح میشود. شاید تنظیم بودجه مسابقات به صورت اختصاصی راه حل موقتی باشد که فعلا با همکاری گروه رو به تکمیل است. بحث دوم این قضیه مربوط به سیستم اداری است که باز هم بروکراسی سنتی و تلاش ویژه مسئولین برای ایجاد مشکل در برخی موردها نه تنها کمکی به فعالیتها نمیکند بلکه مشکل هم ایجاد میکند. با توجه به نفوذ سیستم سنتی در کشور هم به نظراستفاده از اختیارات گروه تنها راه حل برای رفع موقت این مشکل به نظر باشد. تا به اینجای کار مربوط به ضرر نرساندن سیستم دانشگاه به فعالیتها بود. اما برای بهبود و افزایش کیفیت فعالیتها و اینکه بتوان دانشگاه را شریک در به نتیجه رسیدن این فعالیت های پژوهشی دانست رفتن این فعالیت ها به سمت اسکالرشیپ و مدیریت گروه های (دپارتمان) اموزشی به این مسئله و همینطور اطلاع رسانی در این مورد برای شروع راه حل منطقی به نظر میرسد.

:       از تأثیر خانواده ی خود بر موفقیت های خود بگویید ؟ آیا اعضای خانواده شما هم فعالیت های مشابهی در این زمینه داشته اند ؟

×      متاسفانه نداشته اند و معمولا در کل مسیر زندگی حوزه ای که در اون کار میکردم به کلی با محیط اطرافم متفاوت بود و به اجبار با خلاقیت محض باید راه خودم را پیدا میکردم. در این مورد حتی مخالفت شدید تمام اطرافیانم با تغییر رشته از برق به کامپیوتر بازهم رای شخصی خودم برای اینکار بازهم به صورت کاملا فردی را به عنوان یک نمونه بزرگ برای نشان دادن کل قبول کنبد.

:      به نظر شما کسانی که هنوز به صورت جدی قدم به این عرصه نگذاشته اند اما به این نوع فعالیت علاقه مندند ، از کجا باید شروع کنند ؟

×      برای شروع اولا نباید خجالت بکشند. نزدیک 3 سال است که شعار اصلی ما این بوده که هر کسی فعالیت میخواهد انجام بدهد هر سوالی در این مورد دارد مطرح بکند. اما بازهم غیر از خجالت کشیدن (اخه از هم سن و سال خودتون دیگه چرا) که بازهم تو ایران یک مشخصه کلاسیک اشتباه و مخرب است دلیل دیگری براش پیدا نمی شد کرد که بعضا این مورد به عنوان عدم اطلاع رسانی و فعالیت هم مطرح میشد که درست نبود. این شرایط الان برای ورودی های 87 بسیار آماده است و از حدود 15 نفر از دانشجوهای سالهای بالاتر که عضو کمیته هستند ، میتوانند برای شروع کمک بگیرند. برای شروع شاید گرفتن مراجع از این افراد کافی باشد و باقی کار به خودتون برمیگردد که باید سوال حل بکنید. فضایی که امسال در گروه داریم یک فضای کاملا باز و پویاست که مطمئنا اگر سوالاتتون و مشکلاتتون را اونجا مطرح کنید نه به صورت فردی ، خیلی بهتره چون هم افراد بیشتری مشکلتون را حل میکنند هم رفع اشکال و ایجاد انگیزه برای سایرین هم میکند. بعد از اینکه شما کار را شروع کردید سوالاتتون را در هر مورد در گروه مطرح کنید و مطمئن باشید که جواب میگیرید. برای این شروع از طرف شما یک قدم بزرگ برای شکستن این سنت خجالت کشیدن کافیست. در گروه فعالیت کنید و سعی کنید بقیه را هم فعال کنید. در این بین میتونید مطمئن باشید که حداقل 50% از خودتون و همینطور سالهای بالاتر حتما به شما کمک میکنند. اما همیشه شما هم یادتون باشه به اونها کمک کنید. بعد از شروع پویایی محیط ، خود بخود موتور پیشرفتتون شروع به کار میکند.

:       در این زمینه فعالیت های تیمی پررنگ تر است یا انفرادی ؟  چرا ؟

×      مطمئنا فعالیت تیمی سالم (همون تئوری اجتماعی انارشیزم ایده آل) مطمئنا برترین تئوریه. اما رسیدن به اون کار سختیه. فعالیت در یک محیط گروهی و تیمی پویا موفقیت فردی را تضمین میکند. مانند مقایسه سیستم های  چندپردازنده ای در مقابل تک پردازنده ایست. همان طور که در صنعت هم الان به ابن نتیجه رسیده ایم که پردازش مرکزی تک پردازنده ای در مقابل پردازش توزیع شده محکوم به شکست است به خاطر محدودیت در فعالیت های ما هم کار انفرادی راحت تر است همانطور که طراحی سیستم تک پردازنده ای راحت تر است اما به شدت محدود و محکوم به شکست است. در مقابل همانطور که طراحی یک سیستم چندپردازنده ای مشکل است ایجاد اجتماع پویا بسیار مشکل اما پس از ایجاد توان این گروه قابل قیاس با فعالیت انفرادی نیست. این هم یک مثال ساده. اما باید یادمون باشه که مشکلات زیادی برای ایجاد این اجتماع وجود دارد که فقط به وسیله افراد گروه حل میشود. مثل سودجویی و برتری جویی و اختیارات کاذب و ... و از همه مهمتر اینکه نیازی به وجود مدیر در یک سیستم پویا نیست این همان بحثی است که در اساسنامه کمیته مسابقات روی آن خیلی کار شده است.

:      جدا از بحث تخصصی فعالیت های شما ، از مهمترین نکاتی که در زمینه های دیگر آموخته اید و فکر می کنید دیگران هم می توانند از آن استفاده کنند ، برایمان ذکر کنید .

×      فکر میکنم خیلی از این موارد را بالا گفتم اما بزرگترین مشکل اینجا اینه که من در مورد هر مبحثی که جلو میاد هر چقدر هم جزئی یک طومار نوشته مینویسم. و به صورت کلی هم نمیتوان روی آن بحث کرد. این مسئله را از چند نفر از دوستان خودتون که این را نجربه کردند بپرسید حتما توجیه تون میکنند. اما به عنوان تاکید که شاید مفید هم میتونه باشه میتونم عقیده خودم در مورد فعالیت گروهی را دوباره تاکید کنم. همین مساله که در بالا توضیح دادم. سعی کنید همیشه با یک گروه واقعی پویا زندگی کنید که در ان مشکلات که بالا گفتم وجود نداشته باشد. حداقل به روش تحقق این جامعه مساوی فکر کنید. چون مطمئنا یک سیستم چند پردازنده اگر تولید بشود از سیستم های تک پردازنده قویتر خواهد بود حداقل به خاطر امتیاز قابل گسترش بودن.

 

گروه نویسندگان وبلاگ برای شما آرزوی موفقیت بیش از این و نیز سلامتی را دارد . هم چنین بابت اینکه برای پاسخگویی به این سوالات وقت گذاشتید ، از شما ممنونیم .

/ 0 نظر / 48 بازدید